Her ebeveyn, gecenin bir vakti küçük bir çocuğun yatağa gelmesinin ya da çocuğun anne ve babasıyla uyumak istemesinin verdiği hissi bilir. Peki, çocuklar neden bizimle uyumak istiyorlar? Ve neden kendi başlarına uyumaya bu kadar isteksizler?
İnsanlık tarihinde çocukların yetişkinlerden ayrı olarak kendi yataklarında uyumaları nispeten yakın bir zamanda gerçekleşmiştir. Tarihsel olarak, uyku bir aile olarak birlikte gerçekleştirilmiştir. Avrupa’da uyku alışkanlıklarına ilişkin beşinci yüzyıla ait ortaçağ kayıtları, uykunun sosyal ve toplumsal bir uygulama olduğunu, yatak odasına ziyaretçi veya yoldan geçen yolcuların kabul edilmesinin veya birçok aile üyesinin aynı yatakta uyumasının yaygın olduğunu göstermektedir. Başkalarıyla uyumak genellikle kişisel güvenliği artırmanın, kaynakları korumanın ve sıcaklık yaratmanın bir yolu olarak görülüyordu. Ayrı uyku alanları çok az kişinin karşılayabileceği bir şeydi, bu yüzden yatak arkadaşı seçimi mevcut sosyal ve toplumsal ilişkileri ve yapıları yansıtıyordu. Toplum ilerledikçe, bireysel uyku alanları daha yaygın hale geldi ve birçok batı ülkesinde ortaya çıkan zenginlik ve refahın bir göstergesi olarak görüldü. Yavaş yavaş, kimin kiminle yattığına dair sosyal kurallar değişti ve bu, aidiyet, kimlik, bakım, yakınlık ve bağımsızlık etrafındaki sosyokültürel ve aile değerlerindeki daha geniş değişiklikleri yansıtmaya devam etti.
Memeliler olarak biyolojik içgüdümüz, sıcaklık, hayatta kalma, hazırlanma ve bağlanma için yavrularımızla uyumaktır. Yakın mesafede uyumak çoğu memelide normdur. İnsan yavruları doğumda en olgunlaşmamış memelilerden biridir ve diğer memelilere göre nispeten daha fazla beslenmeye ihtiyaç duyarlar. Sosyokültürel değerler kimin kiminle yattığını belirlemeye yardımcı olur. Bizler sosyal varlıklarız. Birlikte olmak, kabul görmek ve sevilmek, gelişim ve refah için ve dünyadaki yerimizi anlamak için hayati önem taşır. Ayrı uyku alanlarının her zamankinden daha fazla mevcut olmasına rağmen, yetişkinlerin büyük çoğunluğu bir zamanlar yataklarını bir partner, çocuk veya hatta bir evcil hayvanla paylaşıyor. Çocuklar, özellikle savunmasız zamanlarda (örneğin gece boyunca) ayrılık kaygısı veya ebeveynden uzak kalma hissi nedeniyle yetişkinlerle uyumaya eğilimli olabilir. Aynı bağlanma dürtüsü, bazı ebeveynleri geceleri çocuklarıyla yakın mesafede olmaya motive edebilir. Birlikte olmak, ebeveynlerin çocuklarının güvende ve korunaklı hissedebilmesi için içgüdüsel bir davranışıdır. Ancak bir yatağı paylaşmak, modern yaşamın gerçeklerine uygun değildir özellikle ertesi gün işe gitmek için iyi bir gece uykusuna ihtiyaç duyan bir ebeveynseniz…
Çocukların geceleri uyumak için ebeveynini aramasının birçok biyolojik, kültürel, tarihi veya bilimsel nedeni vardır ve çoğu küçük çocuk, seçme şansı verildiğinde ebeveynleriyle büyük yatakta uyumayı tercih eder. Ancak bu ebeveynler için çok da sağlıklı olmayan bir uyku anlamına gelir…
İlginizi çekebilir: Anne ve bebeğin birlikte uyuması (Co-sleeping)
Çocukların uyku öncesi artan yakınlık ihtiyacı
Referanslar
Sarah Blunden. “Co-sleeping with children has biological benefits – but it’s not always the answer to a good night’s sleep”. Şuradan alındı: https://www.theguardian.com/commentisfree/2023/aug/29/co-sleeping-with-baby-kids-children-benefits-negatives-everything-you-need-to-know (29.08.2023)
Haber Kaynak : HTHAYAT.HABERTURK.COM
“Yayınlanan tüm haber ve diğer içerikler ile ilgili olarak yasal bildirimlerinizi bize iletişim sayfası üzerinden iletiniz. En kısa süre içerisinde bildirimlerinize geri dönüş sağlanılacaktır.”
News
